لیلی و مجنون

مبدأمان شهر مقدس قم بود؛ شهری که ما را به سمت مرز خسروی کشاند.

و در حین راه از شهرهای مختلفی عبور کردیم.

تقریباً نصف راه گذشته بود و کارهای جالب و طنزآمیز ما تمامی نداشت؛ تا به شهر کرمانشاه رسیدیم. در مسیر طاق بستان را به تماشا نشستیم؛ کوهی عظیم که گویند نصفش کنده شده است. یکی از بچه­های کاروان به ما گفت که این کوه در زمان شاپور دوم بزرگتر بوده…

 این گفته مرا یاد داستان لیلی و مجنون انداخت که فردی برای رسیدن به عشقش هرکاری می‌کرد، حتی پدر لیلی به مجنون می­گوید که باید برای رسیدن به لیلی، کوه را بکنی، گویند که او همین کوه را کنده است.

واقعاً چه سری است که فردی دست به این کار بزرگ می‌زند و یا افرادی حاضر می‌شوند بیابانی بزرگ و مسیری طولانی را با پاهای پیاده طی کنند؟!

آری!

این همان جذبه­ی عشق است!