پایانه

کاروان ما را نوجوانانی تشکیل می­دادند که از جای جای ایران عزیزمان از لباس و رنگ و قومیت­های مختلف برای اولین بار به زیارت اربعین آمده بودند، بچه­هایی بودند که اهل ثبت و ضبط بودند؛ چه با قلم، چه دوربین موبایل شان.

آن­ها به این سفر آمده بودند تا یک چالش جذاب دیگری را تجربه کنند، با همه‌ی کم سن و سالی‌شان هدف­هایی داشتند که در قد و قامت مردان بزرگ بود. می­گفتند آمده­ایم تا راوی و انعکاس دهنده­ی این حرکت عظیم مردمی باشیم و این طور خدمت­مان را به اباعبدالله الحسین نشان دهیم.

بگذریم،

قرار بود از مرز مهران راهی شویم ولی باتوجه به اعلان شلوغی مرز مهران، تصمیم بر آن شد که مرز خسروی را برای سفرمان انتخاب کنیم.

مبدأ حرکت­مان قم بود و قرار بود عصر راه بیافتیم، به دلیل انجام کارهای تدارکاتی و تحویل خودروی سازمانی به آسدعلی از محل اسکان نوجوانان جدا شدم و جدا از بقیه کاروان به محل حرکت رفته و سوار اتوبوس شدیم و به راه افتادیم.

پس از توقف­های بی­شمار بین راه به بهانه­های مختلف بچه­ها، نیمه­های شب بود که به پایانه­ی خسروی رسیدیم و اصلاً انتظار چنین جمعیتی در مرز خسروی را نداشتیم! این جمعیت انبوه! در آن تاریکی شب! روشنای چه نوری آن­ها را سمت خود سوق می­داد که خیلی­ها از آن غافل بودن و در خواب رویاهای خود به دنبال آن می‌گشتند؟!

معادلات­مان به هم ریخت و در شلوغی پایانه خسروی گیر افتادیم؛ در این حین بود که نگاه­های معنادار من به سیدمحسن شروع شد، چون با پیشنهاد او و حاج­ حسین بود که ما مرز خسروی را برای رفتن انتخاب کردیم.

ساعت­ها انتظار پشت مرز، بچه­ها را کلافه کرده بود. در این هنگام  ندای الله اکبر و ترنم آن بر جسم و خواندن نماز بود که خستگی­مان را به در

کرد، بالاخره انتظار به سرآمد و مهر خروج از ایران عزیزمان و ورود به کشور عراق را دریافت کردیم و این بود حکایت پایانه­ای که آغاز راه ما بود….