راه

اینجا سرزمین حیرانی و پریشانی است. قدم برداشتن اینجا، با دل است نه پاهای جسمانی. شور و شوق همه‌ را دربرگرفته؛ اما زائر اولی‌ها حال دیگری دارند. جایی که رزق خواهند گرفت و آغاز سفر روحی‌شان است، بین‌الحرمین است.

ساعتی که در بین‌الحرمین، حیران میان حرم علمدار و سید الشهدا -علیه‌السلام- هستند و اذن از حضرت عباس -علیه‌السلام- می‌گیرند تا به زیارت امام‌شان بروند، هوش و حواسشان به جای دیگری نیست، به جز نشانه‌های کربلا؛ شاید با دیدن کودکان سه‌ساله، دلشان برود پیش رقیه‌خاتون. بچه‌های کوچک در میان ازدحام جمعیت، که وقتی نگاهشان می‌کنی، یاد بادبادک‌ها و نامه‌های کودکان ایرانی، به بچه‌های فلسطینی می‌افتی.

نشانه‌های مسیر قدس، اینجا نمایان شده، از دخترکان چفیه به سر، تا پرچم فلسطین که روی دست‌ها بالا رفته. همین جا، در کربلا، عاشقان شهادت، پرچمی را که نماد حق است، بلند کرده و فریاد می‌زنند راه قدس از کربلا می‌گذرد. اگر امروز قرار است به سوی کربلا در طریق‌القدس قدم برداریم، ایمان داریم که به زودی با همین شور عاشقی، به سوی مسجد‌الاقصی هم حرکت خواهیم کرد. عاشورا برای ما نمادی‌ست از مبارزه با ظلم و ظالم. در این راه الگوی ما حسین است و شهدای صدچاک شده کربلا.