چند عمود رفته بودیم

چند عمود رفته بودیم؟ چند عمود مانده بود؟ خادم موکب، تند و تند برای آنها که سرپا مانده بودند، صندلی می‌آورد. نشستم و به رفت و آمد و تلاطمش فکر کردم. از کجا ناشی می‌شد این شوق خدمت؟! شوقی که در وجود کوچک و بزرگ مردم عراق، موکب به موکب جاری بود. مگر نه اینکه محصول قرن‌ها همجواری با حسین ـ‌علیه‌السلام‌ـ، در اربعین تبلور پیدا می‌کند؟ آری، اربعین یک دانشگاه است، و محصولش رویش‌ها و رشدهای بی‌شمار. اربعین است که ویژگی‌های عالی انسانی مانند ایثار، احترام، اکرام و فروتنی را، از وجود هر انسان بیداری، بیرون می‌کشد و به بالاترین سطح خودش می‌رساند. میعادگاه اربعین، جایی‌ست که آدم‌های معمولی جمع می‌شوند تا زیر نگاه امام‌شان بشوند آدم حسابی. امام است که این ذره‌ها و دانه‌های به خاک افتاده را، می‌پرورد و از آنها باغ ونخلستان‌ می‌آفریند و این آدم حسابی‌های حسینی، می‌شوند لشکریان مخلصی در رکاب مهدی ـ‌عج‌ـ.